Rukye hastalık ve kötülüklerden korunmak veya kurtulmak amacıyla Kur’an ya da dua okuyup üfleme manasında bir terimdir (İbnü’l-Esir, en-Nihaye, “rky” md.; Lisanü’l-Arab, “rky” md.). Kimi İslam alimleri rukyenin caiz olmadığı görüşünde ise de mezhep imamlarının da içinde bulunduğu alimlerin çoğunluğu, konu ile ilgili bazı hadisleri delil göstererek, şirke ve istismara götürmemek şartı ile fayda ve zararın rukyeden değil de Allah Azze ve celle'den olduğuna inanılarak yapılan rukyede bir sakınca bulunmadığını belirtmişlerdir (İbn Hacer, Feth, X, 206; İbnü’l-Kayyım, et-Tıbbü’n-Nebevi, s. 137-144; el-Fetava’l-Hindiyye, V, 354-356). Şöyle ki Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v) hem kendisine hem ziyaret ettiği bazı hastalara okuyup üflemiş, bazen de Hz. aişe (r.a) ona okuyup üflemiş ve eliyle meshetmiştir (Buhari, Tıb, 32, 33, 39; Müslim, Selam, 46-51,52; İbn Mace, Tıb, 35-36). Ayrıca Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v), torunları Hasan ve Hüseyin için şeytandan, zehirli haşerattan, kem gözlerden korunmaları için dua etmiş (Buhari, Enbiya, 10; İbn Mace, Tıb, 36; Tirmizi, Tıb, 18), nazara, yılan ve akrep sokmasına karşı rukye yapılmasına izin vermiştir (Buhari, Tıb, 17, 33, 37; Müslim, Selam, 55-60; Ebû Davûd, Tıb, 17-18). Yine Resul-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v) hastalar için, اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ مُذْهِبَ الْبَاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِى لاَ شَافِىَ إِلاَّ أَنْتَ ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا (Anlamı: Ey sıkıntıları gideren Allah, şifa ver! Ey şafi! Senden başka şifa veren yoktur, hiçbir hastalık kalmayacak şekilde şifa ver) diye dua ettiği bilinmektedir (Buhari, Tıb, 38; İbn Mace, Tıb, 36; Ebû Davûd, Tıb, 17). Konuyla ilgili rivayetler değerlendirildiğinde, Cenab-ı Allah’ın izniyle şifa bulmak veya kötülüklerden korunmak amacıyla yapılan rukyelerin caiz, bunun dışında kalanların haram olduğu anlaşılmaktadır (Elmalılı, Hak Dini, IX, 6388).
