Peygamberimizin çobanlık yapması Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi vesellem) artık gençlik çağına girmişti. İlk basamaklarında idi. Şahsiyeti oturaklı, davranışları güzeldi. Kendisini tanıyan, onunla bir arada bulunan her insan onu seviyor, ahlakını taktir ediyor, ona güveniyor, onda kusur bulamıyor ve aramıyordu. Cahiliye'nin bütün kırizlerinden uzaktı. Özü sözü doğruydu. Konuşurken asla kötü kelime kullanmazdı. Konuşma sırasında bir genç kız gibi yüzünün kızardığı nakledilir. Herkesin güvendiği bir genç haline gelmişti. Onu yakından tanıyanlar daha çok güvenirlerdi. Artık ona Muhammedü'l-emin diyorlardı. Yakınlarına, büyüklerine, Ebu Talib, Süveybe ve Halime gibi üzerinde emeği olanlara gösterdiği hürmet, ihtiyacı olanların yardımına koşuşu, kanaatkarlığı, doğru ve güzel olduğuna inandığı şeylere yönelişi hayran olunacak derecedeydi. O, kureyş'in en asil kolundandı. İsmail (aleyhisselam) soyundandı. Buna rağmen tevazuu gençlik çağında da, sonraki yıllarda da gönül fethederdi. Ebu Talib ailesine yük olmamak, katkıda bulunabilmek için çobanlığa başladı. Sütannesinin yanında Beni Sa'd kabilesinde iken hayvanlarla iç içe yaşamıştı. Onları tanıyor ve onları seviyordu, huylarını biliyordu. Şimdi Mekke dağlarının yamaçlarında, vadilerinde davar güdüyordu. Onlarla koşuyor, onların neşelerine katılıyor, oğlaklarla taştan taşa sekiyor, vadilerde, yamaçlarda onları sevk ve idare ediyor, güneş sararınca onlarla birlikte Mekke'ye dönüyordu. Çobanlıktan aldığı ücreti Ebu Talib'e getiriyordu. Sonraki yıllarda her peygamberin çobanlık yaptığını söylediğinde sahabiler ona "Sen de mi ya Resulullah?" diye sormuşlar o da, "Evet, ben de" cevabını vermiş, nerelerde davar güttüğünü anlatmıştır.
