Peygamber Efendimizin Aç Kalması

Konusu 'Hz.Muhammed'in hayatı' forumundadır ve Beyza tarafından 26 Ekim 2013 başlatılmıştır.

  1. Beyza

    Beyza Moderatör

    Peygamber Efendimizin Aç Kalması
    Efendimizin açlığı

    Efendimiz (Aleyhi salatu vesselam) zaman zaman yokluk sebebiyle uzun süre açlık çekmiş, varlık zamanlarında da irâdî olarak azla yetinerek, elindekileri dâima ihtiyaç sâhiplerine infâk etmiştir.
    Efendimiz (Aleyhi salatu vesselam)'ın bu vasfı, onun zühd hayâtının esâsını teşkil eder.

    Ebû Talha -radıyallâhu anh- anlatıyor; "Resûl-i Müctebâ Efendimiz'e açlıktan şikâyet ettik ve karınlarımızı açıp gösterdik. Herkes karnına bir taş bağlamıştı. Resûlullâh da karnını açtı. Baktık ki onda iki taş vardı." (Tirmizî, Zühd, 39)

    Ebû Hureyre (r.anh) dan nakledildiğine göre, Efendimiz (Aleyhi salatu vesselam) bir gün sıcak bir yemek getirilmişti. Yedikten sonra; "Elhamdulillâh, epey zamandır mideme sıcak bir yemek girmemişti." d edi. (İbn-i Mâce, Zühd, 10)

    Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v) bu gibi durumlarla nübüvvet hayâtı boyunca çokça karşılaşmıştı. Câbir (r.anh) Hendek Savaşı gününde kazdıkları siperden bahsederken şunları söyler; Önümüze son derece sert bir kaya çıktı. Sahâbîler, Nebiyy-i Ekrem'e gelip, siperde önümüze şu kaya çıktı, dediler.

    Allâh Resûlü; "Hendeğe ben ineceğim." buyurdu. Sonra ayağa kalktı, açlıktan karnına taş bağlamıştı. Üç gün müddetle hiçbir şey yemeksizin orada kalmıştık. Efendimiz kazmayı eline aldı ve sert kayaya vurdu, kaya un ufak olup kum yığınına döndü. (Buhârî, Megâzî, 29)

    Yine birgün, Hz. Fâtıma pişirdiği çöreğin bir parçasını Resûl-i Muhterem'e getirmişti. Efendimiz:

    " - Bu nedir? " diye sorduğunda, kızı Fatıma,

    - Pişirdiğim çörektir, size getirmeden canım çekmedi, dedi. Bunun üzerine Resûl-i Ekrem:

    "- Üç günden beri babanın ağzına giren ilk lokma bu olacak." buyurdu. (İbn Sa'd, I, 400; Heysemî, X, 312)

    Allâh Resûlü'nün çektiği bu sıkıntılara, onun uğruna canlarını ve mallarını her zaman fedaya hazır olan ashâbı da katlanıyordu. Ebû Hureyre -radıyallâhu anh- geçmişteki fakirlik günlerini ve çektiği sıkıntıları anlatırken bazen açlıktan karnını yere dayadığını, bazen de karnına taş bağladığını söylerdi. (Buhârî, Rikâk, 17)

    Görüldüğü gibi İslâm'a dâvet ve tebliğ, maddî imkânsızlıklar içerisinde başlamış ve oldukça uzun bir süre böyle devam etmiştir. Efendimiz (Aleyhi salatu vesselam) söz konusu darlıktan zerre kadar şikâyetçi olmamış, ashâbına, çekilen sıkıntıların Allâh katındaki ecrini hatırlatarak sabır ve metânet tavsiyesinde bulunmuştur.

    Örneğin Allâh Resûlü, namaz esnâsında açlığın verdiği tâkatsızlık sebebiyle ayakta duramayarak düşüp bayılan Suffe ashâbını; "Allâh Teâlâ'nın, katında sizin için neler hazırlandığını bilseydiniz, daha fazla yoksul ve muhtaç olmayı isterdiniz." ( Tirmizî, Zühd, 39) sözleriyle teselli etmiştir.