Mü’min kulun ölüm vakti geldiğinde Azrail aleyhisselam yanına yüzleri güneş gibi parlak gök melekleriyle birlikte iner. O meleklerin yanlarında cennet kefenleri ve cennet kokuları vardır. Kefeni göz alabildiğine açarlar. Sonra ölüm meleği gelip o kulun başı ucuna oturur ve der ki: “Ey temiz ve güzel ruh! Allahü Teala’nın mağfiretine ve rızasına çık.” Ruh, su damlasının kabından akması gibi cesedden çıkıverir. Ölüm meleği onu alır ve gök meleklerine teslim eder. Onlar da getirdikleri kefene sararlar, güzel kokularla birlikte koyarlar. O ruhdan misk gibi güzel kokular çıkar. Sonra onunla birlikte birinci kat semaya yükselirler. Sema kapılarının açılmasını isterler. Kapılar açılır ve oradakiler: “Bu güzel koku da nedir?” diye sorarlar. Melekler: “Bu falan oğlu falanın ruhudur” derler. Böylece yedi kat semayı geçip Allahü Teala’nın huzurunda dururlar. Mü’min’in ruhu, kendisi için hazırlanan nimetleri ve makamları görür. Sonra Allahü Teala buyurur ki: “Onu toprağa iade ediniz. Zira ben onları topraktan yarattım, yine ona iade edeceğim. Hem de onları tekrar ondan çıkaracağım.” Melekler onu alıp yeryüzüne inerler. Ölünün cesedi yıkanıp kefene konulunca ruh, cesed ile kefen arasına girer. Yanında her ne konuşulsa işitir. Lakin konuşmasına izin verilmez. Tabutu kaldırıp üç adım atılınca insan ve cinden başka her şeyin işittiği bir sayha (yüksek ses) ile der ki: “Ey kardeşlerim, dostlarım ve evladım! Dünyaya meyletmeyiniz, beni aldattığı gibi sizi de aldatmasın. Benim şu halimden ibret alınız. Zira bütün her şeyimi varislerime bıraktım. Amma onlar benim günahlarımdan hiç birini yüklenmezler.” (Dürerü’l-Hisan fi’l-ba‘s ve’l-cinan, İmam Suyuti)
