Şakik-i Belhi Hazretleri anlatıyor: İmam Ebu Hanife (rah.) insanların en veralısı, en alimi, en abidi, en cömerdi, dini meselelerde en ihtiyatlısı, dini hususlarda kendi re’yi (görüşü) ile fetva vermekten en çok kaçınanıdır. Dini bir mesele olduğu zaman Ashabı’ndan bir meclis kurulup müzakere etmeden asla bir söz söylemezdi. Ashabı’nın hepsi fetvanın şeriata muvafık olduğunda ittifak ettikleri zaman Ebu Yusuf’a (rah.) veya bir başkasına “Bunu şuraya yaz.” derdi. Abdullah ibn-i Mübarek (rah.) anlattı: Kufe’de “Burada insanların en alimi kimdir?” diye sordum. Hepsi “İmam Ebu Hanife” dediler. “İnsanların en veralısı kimdir?” diye sordum. Hepsi “İmam Ebu Hanife” dediler. “İnsanların en zahidi kimdir?” diye sordum. Hepsi “İmam Ebu Hanife” dediler. “İnsanların en çok ibadet edeni ve ilimle en çok meşgul olanı kimdir?” diye sordum. Hepsi “İmam Ebu Hanife” dediler. Güzel ahlaktan hangisini sordu isem hepsi “İmam Ebu Hanife’den başka bu güzel ahlaka sahip birisini tanımıyoruz.” dediler. Bir gün ipek elbiseleri satması için yerine birini bırakmıştı. Ona elbiselerden kusurlu olanın kusurunu söylemeden satmamasını tenbih etmişti. Fakat o kişi unutup kusurlu elbiseyi, kusurunu söylemeden sattı, bedelini de diğer paraların içine koydu. İmam-ı azam Hazretleri geldiğinde vaziyeti anlatınca Hz. İmam (içine haram karıştığı için) paranın tamamını fakirlere ve zimmilerin yoksullarına sadaka olarak verdi. Abbasi halifesi Ebu Ca’fer Mansur fetva vermesini yasaklamıştı. İmam-ı azam hazretlerinin kızı bir gece babasına diş etlerinden çıkan kanın abdesti bozup bozmayacağını sordu. Kızına “Yarın sabah erkenden git, Hammad amcana sor. Çünkü halife benim fetva vermemi yasakladı. Gıyabında da olsa imama karşı gelenlerden olmak istemem.” demiştir. İmam-ı azam Hazretleri kırk sene sabah namazını yatsı namazının abdestiyle kılmıştır. Geceleri asla yatmazdı. Sadece öğle namazından sonra oturarak biraz uyur, kaylule yapardı. (el-Mizanü’l-Kübra, li’ş-Şa’rani)
