Ehli beyt hakkında bilgi Ehli beyt, Hz. Muhammed’in ev halkıdır. Kuran’da ve hadislerde ehl-i beyte özel bir önem, ayrıcalıklı bir yer verilmiştir. Yoğun tartışmalara konu olan bu kavrama yüklenen farklı anlamlar, Müslümanların özellikle siyasal açıdan bölünmesinde önemli bir etken olmuştur. Kuran’da, “Ey ehl-i beyt, Allah sizden kiri gidermeyi ve sizi tertemiz yapmayı irade ediyor” (Ahzab 33) denerek ehl-i beytin günahsızlığı açık biçimde dile getirilir. Hz. Muhammed de son konuşmalarından birinde, Müslümanların doğru yoldan sapmamaları için iki şey bıraktığını ve bunların Kuran ile ehl-i beyti olduğunu bildirmiştir. Ehl-i beytin kimlerden oluştuğu konusu Hz. Muhammed’den sonraki siyasal ve toplumsal olaylarda önemli rol oynamıştır. Ehl-i beytin bütün Kureyş toplumunu dile getirdiğini öne sürenler olduğu gibi, yalnız peygamberin ailesi Haşimoğullarını kapsadığını söyleyenler de olmuştur. Buna karşılık anlamı olabildiğince daraltarak yalnız Hz. Muhammed’in eşlerinin ehl-i beyti oluşturduğunu kabul edenler de çıkmıştır. Sünni yoruma göre ehl-i beyt, Hz. Muhammed’in eşleri, kızı Fatıma, damadı Hz. Ali ve torunları Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin’den oluşmaktadır. Şiiler ise ehl-i beyti Hz. Muhammed, Fatıma, Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin olarak kabul ederler. Bu kabule dayanarak ehl-i beyt, “hamsei âl-i aba”, “penc âl-i aba” ve “ehl-i kisa” olarak da anılır. Sünni bilginler ehl-i beyte büyük saygı göstermekle birlikte, onlara öbür sahabilerden fazla bir yer vermemişler, dinsel bir işlev yüklendiklerini kabul etmemişlerdir. Buna karşılık Şiiliğin temelini ehl-i beyte verilen ayrıcalıklı yer ve yüklenen işlev oluşturmaktadır. Şiilere göre Tanrı, bütün varlıkları Hz. Muhammed ve ehl-i beyti için yaratmıştır. Ehl-i beyt, Hz. Muhammed’ den sonra Tanrı’nın hüccetleridir. Tanrı’nın kendilerine mutlak biçimde uymayı buyurduğu emir sahipleridir (ulû’l-emr). Tanrı bilgisinin hazinesi, vahyin açıklayıcılarıdır. Hata ve yanlıştan korunmuşlardır. Onları sevmek iman, onlardan nefret etmek küfürdür. Emir ve yasakları peygamberin emir ve yasaklarıdır. Onlara uymak peygambere, dolayısıyla Tanrı’ya uymak gibidir.
