Çocukların dini eğitiminde ödülün fayda ve zararları

Konusu 'Manevi Hayatımız' forumundadır ve Lasey tarafından 21 Şubat 2019 başlatılmıştır.

  1. Lasey

    Lasey Admin

    Çocukların dini eğitiminde ödülün fayda ve zararları

    Çocukların-dini-eğitiminde-ödülün-fayda-ve-zararları-.


    Büyükler, çocuklarla ilişkilerinde, çoğu zaman ceza veya ödül yoluna gitmekte; eğitim ve dini konularda ceza veya ödüle başvurma sıklaşmaktadır. Eğitimde başarıyı sağlamak, dini terbiye kazandırmak, ahlaki davranış edindirmek, kötü alışkanlıklardan vazgeçirmek, ibadetleri sevdirmek gibi gerekçelerle ödül verilmesi neredeyse gelenek haline geldi.

    Eskiden çocukların dini bir vecibeye özendirilmesi çoğunlukla sözlü tebrik, hediyeleşme ve farklı ikramlarla sağlanırdı. Son yıllardaki özendirmelerde ise yarışma ve maddi ödül arttı. Özendirmenin dil, forum ve araç değişimi dikkat çekicidir. Bu değişimde, medyadaki yarışma programlarının artışıyla eğitimin gittikçe yoğunlaşan sınav karakterinin rol oynadığı söylenebilir. Özendirmenin sözlü tebrik, hediyeleşme ve ikram ile yapılması, yarışma ve maddi ödülle yapılması iletişim süreçleri açısından farklı değerlere sahiptir.

    Çocukların sadece maddi ödül karşılığında iyi bir şey yaptığına inanmak eğitim, iletişim ve duygu dünyası için tehlikelidir ve doğru değildir. Özendirmenin onlarca aracı ve yöntemi vardır, muhataba ve konuya göre tercih etmek gerekir. Örneğin birlikte iş yapmak, sorumluluk vermek, yetki paylaşmak, emeğe değer vermek, güzel söz söylemek, adil davranmak, teşekkür etmek, özür dilemek, zaman ayırmak, yapabildiğini göstermek, sarılmak ve öpmek daha doğru ve doğal ödüllendirme yöntemleridir; bu davranışlar, iletişimi destekleyici özelliklere de sahiptir. Üstelik doğru iletişim en büyük özendirme ve ödüldür.


    Çocuklarla dini iletişimde ödül ve ceza konusuna dair şöyle bir kural oluşturulabilir. Çocuklarla dini iletişimde doğal özendirme araç ve yöntemleri daha çok tercih edilmeli, maddî ödüllendirmede ise ödül ve yöntemin dinin ruhuna uygun olmasına dikkat edilmelidir. İletişimi sürekli ödülle desteklemenin, sürdürülebilir olmayacağı ve iletişimin doğallığını bozacağı da unutulmamalıdır. Özellikle ‘ibadetlerin’ ödüllerle sevdirilmesine dair artmakta olan uygulamaların dinin ruhu ve kulluk samimiyeti bakımından gözden geçirilmesi gerekir. Din, insanın inanç, duygu ve fıtrat yönüne hitap eden güçlü özelliklere sahiptir. Dini iletişimde esas olan, insan ile dinin doğru biçimde buluşmasını sağlamaktır. Özendirme faaliyetleri, insan ve din buluşmasının duygusal destek boyutunu aşmamalıdır. Çocuk, ibadetinin sonunda karşılığını Allah’tan alacağını sade bir biçimde kavramalıdır.