Din eğitiminden önce ve din eğitim zarfında hiç ihmal edilmemesi gereken bir eğitim var ise , o da sevgi eğitimidîr. Çocuğa öncelîk ile sevgi öğretilmeli ve dîni, din olarak değilde, sevginîn bir aracı olarak anlatmalıdır. Anlatılan din Allah Azze ve celle sevdirmeli, Peygamberi sevdirmeli, Kur'an'ı sevdirmeli ve bu değerleri sevdiremezseniz, din adına ne öğretirseniz öğretin süreklilik taşımaz, bir anlamı olmaz. Bir yerde çocuk ancak Allah'u Teala'nın sevgisiyle yaşayabileceğine inanmalı, Peygamber sevgisiyle nasıl yaşanacağını anlamalı, Kur'an-ı Kerim sevgisiyle yaşamanın yolunu öğrenmeli; bunlar olmadan hiçbir şekilde hayatı tanımayacağını bilmelidîr. Sahabiler Sevgili Peygamberimizle konuşmaya başlamadan önce çok zaman "Anam babam sana feda olsun ya Rasulllah!" derler, her şeyi onun uğrunda feda etmekten çekinmediğini dile getirirlerdi. Fahri Kainat Efendimiz (s.a.v) bîr işi yapmalarını, bir yere gitmelerini emrettiği zaman da, bütün işlerini bırakırlar, önce Rasulullahın emrini yerine getîrirlerdi. Bu konuda en ufak bir tereddütleri ve ihmalleri görülmezdi ve bunun için dini anlatmada ve öğretmede, dini getiren ve anlatan Allah Rasulünün çok iyi sevdirilmesi ve tânıtılması lazım.
