Ashab-ı Hicr Nedir? İslamda Ashabı Hicr Kavramı

ASHAB-I HICR

Hıcr halkı demektir. Hıcr, Şam ile Hicaz arasındaki bölgenin adıdır. Hıcr bölgesinde Semûd kavmi yaşamıştır. Semûd kavmi, ad kavminden geriye kalan insanlardır. Bu nedenle Semûd, ikinci ad diye de anılır. Semûd kavmi, birçok nimet ve imkana sahipti. Dağları delmiş, taşları oymuş, sağlam ve muhkem yazlık ve kışlık evler, konaklar yapmışlardı (Şu'ara, 26/149). Ucuzluk, bolluk ve refah içinde idiler. Bu nimetlerle azdılar, hak yoldan saptılar. Ashab-ı Hıcr; bozguncu (A'raf, 7/74), zorba ve inatçı (İbrahim, 14/15), kafir (A'raf, 7/76), zalim (Hûd, 11/67) ve azgın idi (Şems, 91/11). Kendilerine Peygamber olarak gönderilen Salih (a.s.)'ı yalanladılar (Hac, 22/42). O'na büyülenmiş (Şu'ara, 26/153), çok yalancı ve şımarık dediler (Kamer, 54/25). Mucize olarak verilen dişi deveyi öldürdüler (Şems, 91/14), şeytana uydular ve doğru yoldan saptılar (Ankebût, 29/38). Allah'a şirk koştular, putlara taptılar (A'raf, 7/73). ahireti inkar ettiler (Hakka, 69/4-5). İnsanlara kötülük yapıyorlardı (Fecr, 89/12). Peygamberin öğütlerine kulak vermeyen Ashab-ı Hıcr, dehşetli bir sayha (gürültülü ses) ile helak oldular. Ağılcının topladığı kuru ot gibi kırılıp gittiler (Kamer, 54/31).